—Gracias por darme una segunda vida…
No por obligación… sino por amor.
Por primera vez desde que sufrió el derrame cerebral, Don Rafael sonrió suavemente.
Cuando Daniel regresó a casa, encontró a Lucía sentada junto a su padre, leyéndole en voz baja y suave.
La habitación estaba limpia.
El ambiente… rebosaba paz.
Desde ese día, la verdad no destruyó a la familia.
Los fortaleció.
Y Lucía cuidó de Don Rafael hasta su último día…
no como una obligación…
sino como un homenaje al héroe que una vez se quemó vivo para salvarla.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
